ჯვაროსნული ლაშქრობები

28 posts in this topic

იერუსალიმის სამეფო 1099-1187 წწ. (ფორმალურად 1291 წლამდე)

გოდფრუა ბუიონელი 1099-1100

ბალდუინ I 1100-1118

ბალდუინ II 1118-1131

ფულკო 1131-1142

ბალდუინ III 1142-1162

ამალრიკი 1162-1174

ბალდუინ IV 1174-1183

ბალდუინ V 1183-1187

1187 - იერუსალიმი აიღო სალაჰ-ად-დინმა. სამეფოს რეზიდენცია აკრაში გადავიდა

სიბილლა [ქალი] 1187-1190

გი დე ლუზინიანი 1190-1192

იზაბელლა I [ქალი] 1192-1205

იოალნდა მონფერატელი [ქალი] 1205-1219

იზაბელლა II [ქალი] 1219-1229

ფრიდრიხ შტაუფენი [გერმ.იმპ. ფორმალურად] 1229-1244

კონრად შატუფენი [გერმ.იმპ. ფორმალურად] 1244-1254

კონრადინ შტაუფენი [გერმ.იმპ. ფორმალურად] 1254-1268

ჰუგო დე ლუზინიანი 1268-1278

კარლ ანჟუელი [ნეაპოლის მეფე. ფორმალურად] 1278-1285

ანრი დე ლუზინიანი 1285-1291

1291 - დაიპყრეს ეგვიპტელმა მამლუქებმა

ანტიოქიის სამთავრო 1098-1268 წწ.

ბოემუნდ I ტარენტელი 1098-1104

ბოემუნდ II 1104-1131

კონსტანცია [ქალი] 1131-1163

ბოემუნდ III 1163-1187, 1200-1201

რაიმუნდ I 1187-1200

ბოემუნდ IV 1201-1205, 1208-1216, 1219-1233

რაიმუნდ II რუპინი 1205-1208, 1216-1219

ბოემუნდ V 1233-1251

ბოემუნდ VI 1251-1268

1268 - დაიპყრეს მამლუქებმა

ედესის სამთავრო 1098-1144 წწ.

ბალდუინ I (1100-დან იერუსალიმის მეფე) 1098-1100

ტანკრედი 1100-1111

ბალდუინ II (1118-დან იერუსალიმის მეფე) 1111-1118

ჟოსლენ I დე კურტენე 1118-1131

ჟოსლენ II 1131-1144

1144 - დაიპყრეს სელჩუკებმა

ტრიპოლის საჰერცოგო 1097-1187 წწ.

რაიმუნდ I 1097-1105

გიიომი 1105-1109

ბერტრანი 1109-1112

პონტიუსი 1112-1137

რაიმუნდ II 1137-1151

რაიმუნდ III 1151-1187

1187-1287 - ანტიოქიის შემადგენლობაში

1287 - დაიპყრეს მამლუქებმა

წვრილი ჯვაროსნული სამთავროები

იაფას და ასკალონის სამთავრო 1101-1268 წწ.

როჯერ დე როსე 1101-1117

ჰუგო I დე პიუზე 1117-1119

ალბერტ დე ნამიური 1119-1121

ჰუგო II 1121-1135

ამალრიკ I (1162-დან იერუსალიმის მეფე) 1135-1174

ვილჰელმ მონფერატელი 1174-1177

გი I დე ლუზინიანი (1186-დან იერუსალიმის მეფე) 1177-1187

1187-1192 დაპყრობილი აქვთ აიუბიდებს

ჟოფრუა დე ლუზინიანი 1192-1193

ამალრიკ II 1193-1197

1197-1221 დაპყრობილი აქვთ აიუბიდებს

გოტიე დე ბრიენი 1221-1246

ჟან დიბელინი 1246-1266

გი II დიბელინი 1266-1268

1268 დაიპყრეს მამლუქებმა

გალილეის სამთავრო 1099-1187 წწ.

ტანკრედი 1099-1101, 1108-1112

ჰუგო I დე ფოკონბერი 1101-1105

ჟერარ დე სენტ-ომერი 1105-1106

ჟერვეს დე ბაზოში 1106-1108

ჟოსლენ დე კურტენე 1112-1118

გიიომ I დე ბური 1118-1141

ელინანდი 1141-1148

გიიომ II 1148-1158

გოტიე დე ფოკონბერი 1158-1171

ესკივა [ქალი] 1171-1174

ჰუგო II 1174-1187

1187 დაიპყრეს აიუბიდებმა

ხაიფას სამთავრო 1100-1289 წწ.

გელდემარ კარპენელი 1100-1101, 1103-1105

ტანკრედი 1101-1103, 1109-1112

როგარ I 1105-1107

პაიენ I 1107-1109, 1112-1138

ვივიენი 1138-1165

პაიენ II 1165-1198

როგარ II 1198-1244

ელვიზა [ქალი] 1244-1264

ჟილ I დესტრენი 1264-1270

ჟოფრუა 1270-1279

ჟილ II 1279-1289

1289 დაიპყრეს მამლუქებმა

ნაბლუსის სამთავრო 1110-1187 წწ.

რაული 1110-1132

გი დე მილი 1132-1138

პაიენი 1138-1142

ფილიპი 1142-1161

ანრი 1161-1165

მარია კომნენოსი [ქალი] 1165-1178

ბალიან დიბელინი 1178-1187

1187 დაიპყრეს აიუბიდებმა

იბელინის (რამალას) სამთავრო 1110-1187 წწ.

ბოდუენ I 1110-1121

ჰუგო I 1121-1129

ბოდუენ II 1129-1138

ბალიან I 1138-1144, 1148-1155

რენიე 1144-1148

ჰუგო I 1155-1161

ბოდუენ III 1161-1184

თომა 1184-1186

ბალიან II 1186-1187

1187 დაიპყრეს აიუბიდებმა

ბეირუთის სამთავრო 1111-1291 წწ.

ფულკო დე გინი 1111-1125

გოტიე I 1125-1138

გი 1138-1156

პიერი 1156-1157

გოტიე II 1157-1178

1178-1187 იერუსალიმის შემადგენლობაში

1187-1197 დაპყრობილი აქვთ აიუბიოდებს

ჟან I დიბელინი 1197-1236

ბალიანი 1236-1247

ჟან II 1247-1264

იზაბელლა [ქალი] 1264-1282

ესკივა [ქალი] 1282-1291

1291 დაიპყრეს მამლუქებმა

ბიბლოსის სამთავრო 1104-1289 წწ.

რაიმუნდ დე სენ-ჟილი 1104-1109

გულიელმო I ემბრიაკო 1109-1118

უგო I 1118-1135

გულიელმო II 1135-1157

უგო II 1157-1184

უგო III 1184-1198

გვიდო I 1198-1241

ენრიკო 1241-1271

გვიდო II 1271-1282

პიეტრო 1282-1289

1289 დაიპყრეს მამლუქებმა

სიდონის (საიდა) სამთავრო 1111-1291 წწ.

ესტაშ I გარნიე 1111-1123

ესტაშ II 1123-1131

ჟერარი 1131-1171

რენო დე ბოფორი 1171-1187

1187-1229 დაპყრობილი აქვთ აიუბიოდებს

ბალიან I 1229-1247

ჟულიენი 1247-1260

ბალიან II 1260-1291

1291 დაიპყრეს მამლუქებმა

კესარეას სამთავრო 1101-1265 წწ.

ესტაშ გარნიე (1111-დან სიდონში) 1101-1123

გოტიე I 1123-1154

ჰუგო 1154-1168

გოტიე II 1168-1187

გი 1187-1193

აიმარ დე ლერონი 1193-1217

გოტიე III 1217-1229

ჟან I 1229-1241

ჟულიენი (სიდონის გარფი) 1241-1249

ჟან II 1249-1264

ნიკოლა 1264-1265

1265 დაიპყრეს მამლუქებმა

ტვიროსოს (სურის) სამთავრო 1229-1291 წწ.

ფილიპ დე მონფორი 1229-1268

ჟან დე მონფორი 1268-1283

გუმფრიდი 1283-1284

მარგარიტა [ქალი] 1284-1290

ამორი 1290-1291

1291 დაიპყრეს მამლუქებმა

რაინდთა ორდენების წინამძღოლები

ტამპლიერთა ორდენის მაგისტრები

ჰუგო დე პაენი 1118-1136

რობერ დე კრაონი 1136-1149

ევერერდ დე ბარი 1149-1152

ბერნარ დე ტრემელე 1152-1153

ანდრე დე მონბარი 1153-1156

ბერტრან დე ბლანშფორი 1156-1169

ფილიპ დე მიინი 1169-1171

ოდო დე სენტ-ამანი 1171-1180

არნო დე ტიური 1180-1185

ჟერარ დე რიდფორი 1185-1190

რობერ დე საბლე 1190-1193

ჟილბერ ერაი 1193-1201

ფილიპ დიუ პლესი 1201-1209

გიიომ დე შარტრი 1209-1218

პიეტრო დე მონტეაგუდო 1218-1232

არმან დე პერაგორი 1232-1243

რიშარ დე ბიური 1243-1247

გიიომ დე სონნაკი 1247-1250

რენო დე ვიშე 1250-1256

ტომა დე ბერარი 1256-1273

გიიომ დე ბოჟე 1273-1291

ტიბო დე გოდენი 1291-1295

ჟაკ დე მოლე 1295-1314

იოანიტების (გოსპიტალიერების) ორდენის მაგისტრები

ჰაროლდ პროვანსელი 1099-1120

რაიმუნდ დიუ ბუა 1120-1159

ოდგარ ფონ ბალბენი 1159-1160

როსტანი 1160-1161

იუბერ დე ასალი 1161-1169

გასტონი 1169-1170

გოსბერტი 1170-1177

როჟერ დე მულენი 1177-1187

ვერნერ ნეაპოლელი 1187-1192

ჟოფრუა დე დონონი 1192-1202

ალფონს პორტუგალიელი 1202-1204

ჟოფრუა ლე რატი 1204-1208

მარინ დე მონტეგიუ 1208-1230

ბერტრან დე ტაკსისი 1230-1231

მარინ დე გერენი 1231-1236

ბერტრან დე კომპი 1236-1241

პიერ დე ვალაბრი 1241-1244

გიიომ დე შატონი 1244-1259

იუგ დე რეველი 1259-1278

ნიკოლა დე როჟი 1278-1289

ჟან დე ვილიერი 1289-1294

ოდო დე ბინი 1294-1300

გიიომ დე ვილარე 1300-1307

ფულკო დე ვილარე 1307-1324

გელონ დე ვილინი 1324-1346

დეოდატ დე გოზონი 1346-1353

პიერ დე კორნიანი 1353-1355

პოჟერ დიუ პენი 1355-1365

რაიმუნდ ბერენგერი 1365-1375

რობერ დე ჟილიაკი 1375-1376

ხუან ფერნანდეს დე ერედია 1376-1396

ფილიბერტ დე ნელიაკი 1396-1421

ანტონიო ფლუვიანო დე რიპა 1421-1437

ჟან დე ლესტეკი 1437-1454

ჟაკ დე მილი 1454-1461

პიერ რაიმუნდ დე აკოსტა 1461-1467

ჯანბატისტა ორსანო 1467-1476

პიერ დობიუსონი 1476-1503

ამორი დამბუაზი 1503-1512

გი დე ბლაშფორი 1512-1513

ფაბრიციო კარეტტო დი ფინალე 1513-1521

ფილიპ დე ვილე დე ლილ-ადანი 1521-1534

პიერ დე პონტი 1534-1535

დიდიე დე სენ-ჟელი 1535-1536

ხუან დე ომედეს-ი-კოსკონი 1536-1553

კლოდ დე ლა საგილი 1553-1557

ჟან პარიზო დე ლა ვალეტი 1557-1568

პიეტრო გიდალოტტი დელ პონტე 1568-1572

ჟან კასიერი 1572-1582

იუგ დე ლუვენ დე ვერდალი 1582-1595

მარტინ გარესი 1595-1601

ალო დე ვინიაკური 1601-1622

ლუის მენდეს დე ვასკონსელოსი 1622-1623

ანტონიო დე პაულა 1623-1636

ჟან პოლ ლასკარის დე კასტელარი 1636-1657

მარტინ დე რედინი 1657-1660

ანნეტ დე კლერმონ დე შატტ-სესანი 1660-1661

რაფაელ კოტონერი 1661-1663

ნიკოლას კოტონერი 1663-1689

გერგორიო კარაფა 1689-1690

ადრიენ დე ვინიაკური 1690-1697

რაიმუნდ პერილო დე როკაფული 1697-1720

მარკო ანტონიო კიჯი-ცონდოდარი 1720-1722

ანტონიო მანუელ დე ბილიენა 1722-1736

რაიმუნდო დესპოიგ მონტალეგრე 1736-1741

მანუელ პონტე დე ფონსეკა 1741-1773

ფრანსისკო ხიმენეს დე ტეხადა 1773-1775

ემანუელ დე როგანი 1775-1797

ფერნან დე ომპეში 1797-1798

The origin of the Crusades is rooted in the political upheaval that resulted from the expansion of the Seljuk Turks in the Middle East in the mid-11th century. Western Christians viewed the conquest of Syria and Palestine by these aggressive Muslims with fright and alarm. Turkish invaders also penetrated deep into the Christian Byzantine Empire and subjected many Greek, Syrian, and Armenian Christians to their rule. The Crusades were in part a reaction to these events, as well as serving the ambitions of 11th-, 12th-, and 13th-century popes who sought to extend their political and religious power. Crusading armies were, in a sense, the military arm of papal policy.

Beyond all this, the Crusades coincided with a time of dramatic growth of European population and commercial activity. The Crusades provided an area of expansion to accommodate part of this growing population. They also offered an outlet for the ambitions of land-hungry knights and noblemen. At the same time, the expeditions offered rich commercial opportunities to the merchants of the growing cities of the West, particularly Genoa, Pisa, and Venice.

Crusading thus had a broad appeal to numerous Europeans. Some went on Crusades out of greed, some out of religious fervor; almost all Crusaders sought adventure, and many of them believed that their participation would virtually guarantee personal salvation. Every Crusader probably had different reasons for participation.

The First Crusade.

The Crusades began formally on Tuesday, Nov. 27, 1095, in a field just outside the walls of the French city of Clermont-Ferrand. On that day Pope Urban II preached a sermon to crowds of laypersons and clergy attending a church council at Clermont. In his sermon, the pope outlined a plan for a Crusade and called on his listeners to join its ranks. The response was positive and overwhelming. Pope Urban then commissioned the bishops at the council to return to their homes and to enlist others in the Crusade. He also outlined a basic strategy: Individual groups of Crusaders would begin the journey in August 1096. Each group would be self-financing and responsible to its own leader. The groups would make their separate ways to the Byzantine capital, Constantinople, where they would rendezvous. From there, in concert with the Byzantine emperor and his army, they would launch a counterattack against the Seljuk conquerors of Anatolia. Once that region was under Christian control, the Crusaders would campaign against the Muslims in Syria and Palestine, with Jerusalem as their ultimate goal.

The Crusading armies.

In broad outline the First Crusade conformed to the scheme envisioned by the pope. Recruitment went forward vigorously during the remainder of 1095 and the early months of 1096. Five major armies of noblemen ultimately assembled in late summer, 1096, to set out on the Crusade. The majority were from France, but significant numbers also came from Lorraine, Burgundy, Flanders, and southern Italy.

The pope had not foreseen the popular enthusiasm that his Crusade aroused among nonnoble townspeople and peasantry. Alongside the Crusade of the nobility a popular one materialized among the common people. The largest and most important group of popular Crusaders was recruited and led by a Picard preacher known as Peter the Hermit. Although the participants in the popular Crusade were numerous, only a tiny fraction of them ever succeeded in reaching the Middle East; even fewer survived to see the ultimate triumph of the Crusade at Jerusalem.

The conquest of Anatolia.

As the armies of Crusading nobles arrived at Constantinople, beginning in November 1096 and continuing through May 1097, the Byzantine emperor Alexius Comnenus pressured the leaders to swear that they would cooperate with the Byzantines and would turn over to him any former Byzantine territory that they captured. The leaders resented these demands, and although most of them ultimately complied, they were henceforth suspicious of the Byzantines.

In May 1097, the Crusaders attacked their first major target, the Anatolian Turkish capital at Nicaea (modern [imacr ]znik, Turkey). In June the city surrendered—to the Byzantines, rather than the Crusaders. This confirmed the latter’s suspicions that Alexius intended to use them as pawns in order to achieve his own goals.

Shortly after the fall of Nicaea, the Crusaders encountered the principal Seljuk field army of Anatolia at Dorylaeum (Eski[scedil]ehir). On July 1, 1097, the Crusaders scored a smashing victory there and nearly annihilated the Turkish force. As a result the Crusaders met little resistance during the balance of their campaign in Asia Minor. The next major obstacle was the city of Antioch in northern Syria (present Antakya, Turkey). The Crusaders besieged the city on Oct. 21, 1097, but it did not fall until June 3, 1098. No sooner had the Crusaders taken Antioch than they were attacked by a fresh Turkish army from Mosul, which arrived just too late to relieve Antioch’s Turkish defenders. The Crusaders beat off the relief force on June 28.

The capture of Jerusalem.

Resting at Antioch for the remainder of the summer and early fall, the Crusaders set out on the final leg of their journey in late November 1098. Now they avoided attacks on cities and fortified positions in order to conserve their forces. In May 1099 the Crusaders reached the northern borders of Palestine; on the evening of June 7 they camped within sight of Jerusalem’s walls.

The city was at this point under Egyptian control; its defenders were numerous and well prepared for a siege. The Crusaders attacked briskly. With the aid of reinforcements from Genoa and newly constructed siege machines, they took Jerusalem by storm on July 15; they then massacred virtually every inhabitant. In the Crusaders’ view, they purified the city by washing it in the blood of the defeated infidels.

A week later the army elected one of its leaders, Godfrey of Bouillon, duke of Lower Lorraine, to rule the newly won city. Under his leadership the army then fought its last campaign, defeating an Egyptian army at Ascalon (now Ashqelon, Israel) on August 12. Soon afterward the great majority of the Crusaders returned to Europe, leaving Godfrey and a small remnant of the original force to organize a government and to establish Latin (Western European) control over the conquered territories.

The High Tide of Latin Power in the East.

In the aftermath of the First Crusade, Latin colonists in the Levant established four states. The largest and most powerful of these was the kingdom of Jerusalem. To the north of that kingdom lay the tiny county of Tripoli on the Syrian coast. Beyond Tripoli was the principality of Antioch, centered in the Orontes Valley. Farthest east was the county of Edessa, largely populated by Armenian Christians.

The victories of the First Crusade were in large part due to the Crusaders’ not confronting a united Muslim world but instead dealing with a number of isolated and relatively weak Muslim powers. The generation after the First Crusade, however, saw the beginning of Muslim reunification in the Middle East under the leadership of Imad ad-Din Zangi (1084–1146), ruler of Mosul and Aleppo. Under Zangi, the Muslim forces scored their first major victory against the Crusaders by taking the city of Edessa (present Urfa, Turkey) in 1144; they then systematically dismantled the Crusader state in that region.

The papacy’s response to these events was to proclaim the Second Crusade late in 1145. The new expedition attracted numerous recruits, among them the king of France, Louis VII, and the Holy Roman emperor, Conrad III. Conrad’s German army set out for Jerusalem from Nuremberg in May 1147; the French forces followed about a month later. In Anatolia the Germans fell into an ambush, from which only a few escaped. The French army was more fortunate, but they also suffered serious casualties during the journey, and only part of the original force reached Jerusalem in 1148. In consultation with King Baldwin III of Jerusalem and his nobles, the Crusaders decided to attack Damascus in July. The expedition failed to take the city, however, and shortly after the collapse of this attack the French king and the remains of his army returned home.

Saladin and the Third Crusade.

The failure of the Second Crusade left the Muslim powers free to regroup. Zangi had died in 1146, but his successor, Nur ad-Din (1118–74), was able to expand his realm into a major power in the Middle East. In 1169 his forces, under the command of Saladin, took control of Egypt. When Nur ad-Din died five years later, Saladin succeeded him as ruler of a Muslim state that stretched from the Libyan Desert to the Tigris Valley and surrounded the remaining Crusader states on three fronts. After a series of crises during the 1180s, Saladin finally invaded the kingdom of Jerusalem in force in May 1187. On July 4 he decisively defeated the Latin army at Hattin (Hittin). In the aftermath of this victory, Saladin swept through most of the Crusader strongholds in the kingdom of Jerusalem. Jerusalem itself surrendered to him on October 2. At this point the only major city still in Crusader hands was Tyre in Lebanon.

On Oct. 29, 1187, Pope Gregory VIII (d. 1187) proclaimed the Third Crusade. Western enthusiasm for the plan was widespread, and three major European monarchs enlisted in its ranks: the Holy Roman emperor, Frederick I Barbarossa, the French king, Philip II Augustus, and the English king, Richard I Lion-Heart. The kings and their numerous followers constituted the largest Crusading force that had taken the field since 1095, but the outcome of all this effort was meager. Barbarossa died in Anatolia while on his way to the Holy Land, and most of his army returned to Germany immediately following his death. Although both Philip Augustus and Richard Lion-Heart reached Palestine with their armies intact, they were unable to recapture Jerusalem or much of the former territory of the Latin Kingdom. They did succeed, however, in wresting from Saladin control of a chain of cities along the Mediterranean coast. By October 1192, when Richard finally left Palestine, the Latin Kingdom had been reconstituted. Smaller than the original kingdom and considerably weaker militarily and economically, the second kingdom eked out a precarious existence for another century.

The Later Crusades.

No subsequent Crusade achieved anything like the military success of the Third Crusade. The fourth one (1202–4) was plagued by financial difficulties. In an effort to alleviate these, the leaders agreed to a plan to attack Constantinople in concert with the Venetians and a pretender to the Byzantine throne. The Crusaders succeeded in taking Constantinople, which they then plundered shamelessly. The Latin Empire of Constantinople, created by this Crusade, survived for less than 60 years and contributed nothing to the defense of the Holy Land.

In 1208, Pope Innocent III proclaimed a Crusade against the Albigenses, a religious sect in southern France. The ensuing Crusade (1209–29) was the first to be fought in Western Europe.

The Fifth Crusade (1217–21) had a promising beginning with the taking of the Egyptian seaport of Damietta in 1219. The strategy, sensible as far as it went, called for an attack on Egypt, the capture of Cairo, and then a campaign to secure control of the Sinai, seen as a link between Egypt and the Latin Kingdom that would cut off the remaining Muslim powers from the wealth and grain supplies of Egypt. Implementation of this strategy, however, fell short of the goal. The attack on Cairo was abortive, and promised reinforcements failed to materialize. In August 1221 the Crusaders were forced to surrender Damietta to the Egyptians, and the expedition broke up.

Frederick II.

The Crusade of Holy Roman Emperor Frederick II differed in approach from all the others. Frederick vowed to lead a Crusade in 1215 and renewed his pledge in 1220, but for domestic political reasons kept postponing his departure. Under pressure from Pope Gregory IX, Frederick and his army finally sailed from Italy in August 1227, but returned to port within a few days because Frederick had fallen ill. The pope, outraged at this further delay, promptly excommunicated the emperor. Undaunted, Frederick embarked for the Holy Land in June 1228. There he conducted his unconventional Crusade almost entirely by diplomatic negotiations with the Egyptian sultan al-Kamil (r. 1218–38). These negotiations produced a peace treaty by which the Egyptians restored Jerusalem to the Crusaders and guaranteed a 10-year respite from hostilities. Despite this achievement, Frederick was shunned as an excommunicate by both the clergy and the lay leaders of the Latin states. At the same time, the pope had proclaimed a Crusade against Frederick, raised an army, and proceeded to attack the emperor’s Italian possessions. Frederick returned to the West to cope with this threat in May 1229.

Louis IX.

Nearly 20 years elapsed between Frederick’s Crusade and the next large expedition to the Middle East, which was organized and financed by King Louis IX of France after the Muslims recaptured Jerusalem in 1244. Louis spent four years making careful plans and preparations for his ambitious expedition. At the end of August 1248, Louis and his army sailed to Cyprus, where they spent the winter in further preparations. Following the same basic strategy as the Fifth Crusade, Louis and his followers landed in Egypt on June 5, 1249, and the following day captured Damietta. The next phase of their campaign, an attack on Cairo in the spring of 1250, proved to be a catastrophe. The Crusaders failed to guard their flanks, and as a result the Egyptians retained control of the water reservoirs along the Nile. By opening the sluice gates, they created floods that trapped the whole Crusading army, and Louis was forced to surrender in April 1250. After paying an enormous ransom and surrendering Damietta, Louis sailed to Palestine, where he spent four years building fortifications and strengthening the defenses of the Latin Kingdom. In the spring of 1254 he and his army returned to France.

King Louis also organized the last major Crusade, in 1270. This time the response of the French nobility was unenthusiastic, and the expedition was directed against Tunis rather than Egypt. It ended abruptly when Louis died in Tunisia during the summer of 1270.

Meanwhile, the remaining Latin outposts in Syria and Palestine were coming under increasing pressure from Egyptian forces. One by one, the cities and castles of the Crusader states fell to armies of the new and vigorous Mameluke dynasty. The last major stronghold, Acre (now Akko, Israel), was taken on May 18, 1291, and the Crusading settlers took refuge first on Cyprus and later on Rhodes, both of which were held until the 16th century. Other Latin states established in Greece as a result of the Fourth Crusade survived until the mid-15th century.

Results of the Crusades.

The expulsion of the Latins from the Holy Land did not end Crusading efforts, but the response of European kings and nobles to repeated calls for further Crusades was feeble, and later expeditions accomplished little. Two centuries of Crusades left little mark on Syria and Palestine, save for the castles, churches, and fortifications that the Crusaders left behind. The principal effects of the Crusades were felt in Europe, not in the Middle East. The Crusades had bolstered the commerce of the Italian cities, had generated interest in exploration of the Orient, and had established trade markets of enduring importance. The experiments of the papacy and European monarchs in raising money to finance the Crusades led to the development of systems of direct general taxation that had long-term consequences for the fiscal structure of European governments. Although the Latin states in the East were short-lived, the experience of the Crusaders established mechanisms that later generations of Europeans used and improved on when they colonized the territories discovered by the explorers of the 15th and 16th centuries

არსუფის ბრძოლა, ბრძოლა სადაც 1191 წლის 7 სექტემბერს რიჩარდ ლომგულმა სძლია სალადინის.

1191 წელს რიჩარდის მიერ აკრის აღების შემდეგ, სალადინმა დაიწყო უკანდახევა იერუსალიმისაკენ. თავისმხრივ რიჩარდმა, ამავე წლის აგვისტოში დაიწყო სვლა წმინდა მიწის გასანთავისუფლებლად. რიჩარდ ლომგული პალესტინის უმნიშვნელოვანესი პორტის იაფას (დღესიათვის თელ-ავივი) გასანთავისუფლებლად მიიწევდა. სალადინმა გადაწყვიტა ჯვაროსანთა ძალები შეეჩერებინა იაფას ჩრდილოეთით პატარა დასახლება არსუფთან სადაც, მისი აზრით ბრძოლის წარმოება ინგლისელებს გაუჭირდებოდათ.

ჯვაროსანთა რაზმებმა არსუფს 7 სექტემბერს მიაღწია. აქ მათ დახვდათ სალადინის 53 ათასიანი ლაშქარი. ჯვაროსანთა არმია 49 ათას კაცს შეადგენდ, მათ შორის იყვნენ ჰოსპიტალიერთა და ტამპლიერთა რაზმებიც. ბრზოლა სალადინის გასაოცრად ჯვაროსანთა შეტევით დაიწყო და მათივე უპირატესობით გაგრძელდა. მედე რიჩარდი თავდადებულად იბრძოდა. მისი ასეთი ქმედება აისახა ბრძოლის შედეგზეც. სალადინი დამარცხდა.

1191 წლის 10 სექტემბერს გამარჯვებული რიჩარდი პრაქტიკულად უბრძოლველად შევიდა იაფაში. სალადინმა კი დიდი დანაკარგებით იერუსალიმისაკენ დაიხია.

მეორე ჯვაროსნული ლაშქრობის შემდეგ, აღმოსავლეთში მოხდა მთელი რიგი თვალსაჩინო ცვლილებები, ფრიად საზიანო ჯვაროსანთათვის.

ეგვიპტეში 1163 წელს დაწყებული ბრძოლა, ფატიმიდების დინასტიის წინააღმდეგ (რომლებიც ჯვაროსანთა მოკავშირეებად ითვლებოდნენ), რამდენიმე წელიწადში მათი დამარცხებით და ეგვიპტიდან განდევნით დამთავრდა.

1169 წელს ეგვიპტის ტახტზე ადის ახალი, ჯვაროსანთა მოძულე ხელმწიფე სალაჰ-ად-დინ იუსუფი, რომელიც სალადინის სახელითაა ცნობილი. 1174 წელს სალადინი აერთიანებს სირიას, ეგვპტესა და მესოპოტამიის დიდ ნაწილს და ხდება სულთანი, რითაც სათავეს იდებს აიიუბედების დინასტია.

ამავე 1174 წელს იერუსალიმის მეფე ამალრიჰი კვდება, და ტახტზე ადის მისი 13 წლის ვაჟი ბოლდუინ IV. მიუხედვად იმისა რომ იგი იტანჯებოდა მძიმე დაავადება კეთრით, მაინც მოახერხა და შექმნა კარგად ორგანიზებული და დიდი არმია, რომლითაც 1177 წელს 16 წლის ასაკში, მონტგისარდი ბრძოლაში დაამარცხა მანამდე უძლეველი სალადინი. ბოლდუინს ბრძოლაში ეხმარებოდა, რეინალდ შატინიონი, კაცი რომელსაც მთელ მუსლიმურ სამყაროში იცნობდნენ როგორც კაცთმოძულე პიროვნებას! რეინალდი ძალიან ხშირად თავს ესხმოდა არაბულ სავაჭრო ქარავნებს, წითელ ზღვაში ძარცვავდა გემებს და აწიოკებდა მშვიდობიან მოსახლეობას.

1185 წელს ბოლდუინი გარდაცვალა. ტახტზე მისი დის შველი ბოლდუინ V ავიდა თუმცა რამდენიმე თვეში ისიც გარდაიცვალა. სამეფო ტახტი დარჩათ ბოლდუინ V-ს დედ-მამას სიბილასა და გიი დე ლუზინიანს.

ამასობაში რეინალდი კვლავ დაესხა თავს არაბულ ქარავნებს და იქიდან წამოასხა ტყვეები. სალადინმა მეფეს მოსთხოვა ტყვეების განთავისუფლება, ტუმცა უარი მიიგო. სალადინმა ომი დაიწყო იერუსალიმის სამეფოს წინააღმდეგ და 1187 წელს სირიიდან შეტევაზე გადავიდა. მის ხელში იყო კარგად შეიარაღებული 200 ათას კაციანი არმია. სალადინმა ლაშქარი იერუსალიმის ჩრდულოეთით, ტიბერიადის ტბასთან დააბანაკა, საიდანაც იცკებოდა ხატინის უდაბნო, სადაც წყალი ზალიან ცოტა იყო. სალადინმაც თავისმხრივა ადგა და ყველა მდინარე თუ ნაკადული დაწამლა. ჯვაროსნები უწყლოდ დარჩნენ.

არულიად დეზორგანიზებლი ჯვაროსანტა ლაშქარი სალადინმა მალევე გაანადგურა. რეინალდი და გიი ტყვედ ცჰავარდნენ. როდესაც სულთნის კარავში გიის სალადინმა მას ცივი წყლით სავსე ჭიქა მიაჭოდა, მეფემ გამოართვა წიქა მაგრამ რეინალდს გადასცა. რეინალდმა კი თავისმხრივ წყალი შესვა და ამით შეურაწყოფა მიაყენა სალადინს. გამწარებულმა სულთანმა რეინალდი იქვე მოაკვლევინა ხოლო გიი დე ლუზინიანი დამასკოში გაუშვა და პატიმრობაში დატოვა, თვითონ კი იერუსალიმისაკენ გაემართა.

რამდენიმე დღიანი ალყის შემდეგ სალადინმა 1187 წლის 2 ოქტომბერს აიღო იერუსალიმი, მოგვიანებით კი ასკალონი, იაფა და აკრა.

როდესაც ეს ამბავი პაპ ურბან III-ს მოახსენეს, ნერვიულობისაგან გარდაიცლავა.

მის მაგივრად პაპი გახდა გრგოლ VIII, რომელმაც ევროპის მონარქებს გაერთიანებისაკენ და ახალი ჯვარსნული ომისაკენ მოუწოდა.

სიტუაცია ფრანგების მოსვლის შემდეგაც მძიმე რჩებოდა. ჯვაროსნებმა ვერც სალადინის ურიცხვი არმიის დამარცხება შეძლეს და ვერც აკრის აღება.

რიჩარდის ჯარებმა აკრას 8 ივნისს მიაღწიეს. ჩასვლისთანავე რიჩარდმა დაიწყო კატაპულტების აგება და მომზადება ქალაქის ასაღებად. რამდენიმე დღიანი შეტევის შემდეგ 12 ივლისს რიჩარდმა მოახერხა აეღო აკრა და განეხორცილებინა სალადინის წინააღმდეგ შეტევა. სალადინი უკუიქცა. აღსაღნიშნავია ის ფაქტიც რომ აღნიშნულ ოპერაციაში აქტიურ მონაწილეობას იღებდნენ პილიპე ოგიუსტი და ავსტრიის ჰერცოგი ლეოპოლდ V.

აკრის აღების შემდეგ რიჩარდმა, ფილიპემ და ლეოპოლდმა , ნადავლის გაყოფა ვერ მოახერხეს, რის გამოც მათ შორის ისევ შუღლი ჩამოვარდა. ამას დაემატა ის ფაქტიც რომ მონარქები ვერ შეთანხმდნენ ვინ უნდა გამხდარიყო იერუსალიმის სამეფოს მეფე. რიჩარდმა გიი დე ლუზინიანის კანდიდატურა დააყენა, ლეოპოლდმა და ფილიპემ უარყვეს გიის კანდიდატურა და მოითხოვეს მეფედ ეკურთხებინათ ტირის არმიის სარდალი კონრად მონტფერატი. საბოლოოდ რიჩარდის მიერ დასახელებული გიის კანდიდატურა გავიდა. ამაზე და სხვა წვრილმანებზე განაწყენებულმა ლეოპოლდმა და ფილიპემ მიატოვეს რიჩარდი და აგვისტოში, არმიითურთ დატოვეს წმინდა მიწა.

სიტუაცია ფრანგების მოსვლის შემდეგაც მძიმე რჩებოდა. ჯვაროსნებმა ვერც სალადინის ურიცხვი არმიის დამარცხება შეძლეს და ვერც აკრის აღება.

რიჩარდის ჯარებმა აკრას 8 ივნისს მიაღწიეს. ჩასვლისთანავე რიჩარდმა დაიწყო კატაპულტების აგება და მომზადება ქალაქის ასაღებად. რამდენიმე დღიანი შეტევის შემდეგ 12 ივლისს რიჩარდმა მოახერხა აეღო აკრა და განეხორცილებინა სალადინის წინააღმდეგ შეტევა. სალადინი უკუიქცა. აღსაღნიშნავია ის ფაქტიც რომ აღნიშნულ ოპერაციაში აქტიურ მონაწილეობას იღებდნენ პილიპე ოგიუსტი და ავსტრიის ჰერცოგი ლეოპოლდ V.

აკრის აღების შემდეგ რიჩარდმა, ფილიპემ და ლეოპოლდმა , ნადავლის გაყოფა ვერ მოახერხეს, რის გამოც მათ შორის ისევ შუღლი ჩამოვარდა. ამას დაემატა ის ფაქტიც რომ მონარქები ვერ შეთანხმდნენ ვინ უნდა გამხდარიყო იერუსალიმის სამეფოს მეფე. რიჩარდმა გიი დე ლუზინიანის კანდიდატურა დააყენა, ლეოპოლდმა და ფილიპემ უარყვეს გიის კანდიდატურა და მოითხოვეს მეფედ ეკურთხებინათ ტირის არმიის სარდალი კონრად მონტფერატი. საბოლოოდ რიჩარდის მიერ დასახელებული გიის კანდიდატურა გავიდა. ამაზე და სხვა წვრილმანებზე განაწყენებულმა ლეოპოლდმა და ფილიპემ მიატოვეს რიჩარდი და აგვისტოში, არმიითურთ დატოვეს წმინდა მიწა.

რიჩარდს 3000 მუსლიმი მოემარი ტყვედ ჰყავდა. სალადინმა მას მოსთხოვა გადმოეცა პატიმრები, თუმცა რიჩარდმაც თავისმხრივ სხვა პირობები წამოაყენა, რომლის შესრულებაზეც სალადინმა უარი განაცხადა. 20 აგვისტოს რიჩარდმა ყველა ტყვეთაგანი სიკვდილით დასაჯა და გაემართა იაფასაკენ.

სალადინი უკან, იაფასაკენ იხევდა, თუმცა რიცხობრივ უპირატესობაში მაინც იგი გახლდათ. სალადინმა გადაწყვიტა რიჩარდი შეაჩერებინა იაფას ჩრდილოეთით, პატარა დასახლება არსუფთან. რიჩარდის არმია 49 ათას კაცს უდრიდა, სალადინისა კი 53 ათასს აღემატებოდა. რიჩარდის შეუპოვარმა მოქმედებამ, მაგალითი მისცა. მათ სალადინს სძლიეს და 12 სექტემბერს მცირე დანაკარგებით აიღეს იაფა. სწორედ არსუფის ბრძოლაში მიიღო რიჩარდმა მეტსახელი ლომგული, რომელიც მის ვაჟკაცობას და შეუპოვრობას გამოხატავდა.

იაფაში რიჩარდი შეხვდა თავის სიძესა და ასევე სალადინის ძმას ალ-ადილს.

ამის შემდეგ რიჩარდი გაემართა ქალაქ ასკალონისაკენ რომელიც ჯვაროსნებმა მინიმალური დანაკარგებით აიღეს.

რიჩარდმა გადაწყვიტა იერუსალიმზე შეტევა, თუმცა ძალების სიმცირის გამო იგი არ ჩქარობდა. მან სთხოვა კონრადს დახმარება, თუმცა უარი მიიღო, იგი მოითხოვდა მეფედ ეკურთხებინათ ის და არა გიი დე ლუზინიანი. რიჩარდი დათანხმდა. თუმცა კონრადი მეფედ არ უკურთხებიათ. იგი კორონაციამდე რამდენიმე დღით ადრე მოკლეს ტირის ქუჩებში. რიჩარდი იერუსალიმისაკენ მაინც დაიძრა და მალე რკალისებურ ლაყაში მოაქცია იგი. რიჩარდს ჰქონდა ძალა აეღო ქალაქი მაგრამ მის დაცვას მოგვიანებით ვერ შესძლებდა. ეს მან კარგად იცოდა, ამიტომ უკან დახევა არჩია.

ამით წაქეზებულმა სალადინმა 1192 წლის ივლისში, 500-მდე კაცით იაფას შეუტია და აიღო იგი. რამდენიმე დღეში 31 ივლისს იგი რიჩარდმა გაანთავისუფა . რაოდენ საოცარიც არ უნდა იყოს მან ს ოპერაცია 55 კაცით შეძლო.

საბოლოო ბრძოლა როჩარდსა და სალადინს შორის მოხდა 1192 წლის 5 აგვისტოს. ბრძოლა ჯვაროსანთა ბრწყინვალე გამარჯვებით დამთავრდა. სალადინი უკუიქცა.

2 სექტემბერს რიჩარდსა და სალადინს შორის დაიდო ზავი, რომლის თანახმადაც რიჩარდს რჩებოდა დაპყრობილი ტერიტორიის 90%, სადაც იარსებებდა იერუსალიმის სამეფო, დედაქალაქ აკრით. მუსლიმებს რჩებოდათ იერუსალიმი, თუმცა ზავის საფუძველზე მლოცველებს, მოსახლეობასა და ვაჭრებს ეძლეოდათ საშუალება ქალაქში შესვლისა და თავისუფლად გადაადგილებისა.

რიჩარდ ლომგულმა 9 ოქტომბერს გამარჯვებულმა დატოვა წმინდა მიწა და მეხით გაემართა ინგლისისაკენ.

იერუსალიმის სამეფის მეფედ დარჩა რიჩარდის ახლო ნათესავე ჰენრი შამპონელი.

სალადინი კი ზავის დადებიდან რამდენიმე თვეში 1193 წელს გარდაიცვალა.

1144 წელს, სირიელმა და თურქმა დამპყრობლებმა გაანთავისუფლეს ალეპო და და შეიჭრნენ ედესის სამთავროში. მცირე ალყის შემდეგ, 1144 წლის 24 დეკემბერს ქალაქი ედესა დაეცა. ამას მოჰყვა მთელი ედესის სამთავროს ოკუპაცია მუსლიმთა მიერ.

ამით ჯვარსანთა სამეფოებს, ჩრდოლო-აღმოსავლეთით მოეშალათ უმნიშვნელოვანესი დამცავი პლაცტარმი. გარდა ამისა ედესა მდებარეობდა სავაჭროდ მეტად ხელსაყრელ ადგილას სადაც თურქი, არაბი და ევროპელი ვაჭრები ერთად იყრიდნენ თავს.

ამას გარდა მუსლიმთა თარეში გახშირდა ანტიოქიისა და ტრიპოლის სამეფოებშიც.

საჭირო გახდა მოწყობილიყო ახალი ჯვაროსნული ლაშქრობა.

რომის პაპიევგენი III ევროპის მონარქებს მოუწოდა მოეწყოთ ლაშქრობა, და გადაერჩინათ ჯვაროსანთა სამფლობელოები აღმოსავლეთში. პაპის მოწოდებას გამოეხმაურნენ ევროპის ორი უძლიერესი სახელმწიფოს მონარქები, საფრანგეთიდან ლუი VII და გერმანიიდან, შტაუფენთა დინასტიის ფუძემდებელი კონრად III.

გერმანული არმია საკმაოდ მრავალრიცხოვანი და ორგანიზებული იყო. ფრანგთა არმია კი არ იყო მობილიზირებული, მაგრამ იყო მრავალრიცხოვანი. ფრანგული ძალებისა დიდი რაოდენობა გლეხებს წარმოადგენდა.

ჯვაროსანთ ძალები 1146 წელს დაიძრნენ. გერმანული არმია მეციდან გაემართა მცირე აზიისაკენ. მათ ფეხით გაიარეს ჩეხეთი, უნგრეთი, ბულგარეთი, ბიზანტია და გადავიდნენ მცირე აზიაში. გერმანული ძალები ნელა და დიდი დანაკარგებით მიიწევდა წინ. ყველგან დათარეშობდნენ თურქული რაზმები, რომლებიც ხშირ შემთხვევაში მოულოდნელად თავს ესხმოდნენ გერმანელთა რაზმებს. საბოლოოდ გერმანულმა რაზმებმა ჩააღწიეს ხმელთა შუა ზღვის საპორტო ქალაქ ატოლიაში (დღესითვის ანტალია) და ზღვით გაემართნენ ანტიოქიაში.

რაც შეეხებათ ფრანგებს ისინი ზღვის გავლით ჩავიდნენ, იერუსალიმის სამეფოს საპორტო ქალაქ აკრაში. ფარანგებმა რაინდობამ სულ მალე გლეხები ბედის ანაბარა მიატოვეს. გლეხების დიდი რაოდენობა თურქებმა ამოხოცეს, ნაწილმაც კი მუსულმანობა მიიღო და გადავიდა თურქთა მხარეს.

კონრადმა და ლუიმ მიიღეს გადაწყვეტილება აეღოთ დამასკო. ლაშქრობა დაასკოსაკენ 1148 წლის ივლისში დაიწყო. ჯვაროსნებს სულ 50 ათასი კაცი ჰყავდათ, თურქებს კი ბევრად მცირე.

შეტევა და ალყა დამასკოზე 1148 წლის 23 ივლისს დაიწყო. ქალაქი კარგად იყო დაცული. 4 დღის განმავლობაში მიმდინარეობდა ქალაქზე იერიში, თუმცა 27 ივლისს ჯვაროსნებმა ქალაქს ალყა მოხსნეს და აკრისკენ გაემართნენ. ალყის მოხსნის მთავარი მიზეზი უსახსრობა გახლდათ. ჯვაროსნებს არც საკმარისი საჭმელი და არც ცყალი აღმოაჩნდათ.

შემოდგომაზე შეტევა ხმელთა შუა ზღვის ქალაქ ასკალინზე დაიგეგმა თუმცა უკვე გულგატეხილი კონრადი და ლუი აღარ იყვნენ დარწმუნებულნი თავის ძალებში და ამიტომ 1149 წლის დასაწისში ირივე მონარქმა წმინდა მიწა სახელგატეხილი დატოვეს.

ამას მოჰყვა მუსლიმთა გაძლიერება და 1174 წელს ესრთიან სამეფოდ ჩამოყალიბება რაც 1187 წელს, მუსლიმთა მიერ იერუსალიმის აღებით დამთავრდა

0

Share this post


Link to post
Share on other sites

კაი ინფორმაციაა. ჯიგარ.

ზოგადად მე ამ ლაშქორბებს არა რელიგიურ არამედ სუფთა ავნტიურისულ ომებად ვთვლი. რელიგია ავად ხმიანდება როცა მაგალითად სახეზე გვაქ რომ იერუსალიმის აღებისას მოსახლეობის სისხლი ცხენის მუხლამდე იდგაო, და ეს ქრისტიანმა ჯვაროსნებმა ქნეს.

იყვნენ ფანატიკოსები მაგრამ განსაკუთრებით პივრელი ლაშქორბა იყო ქაოსური, არაორგანიზებული და ერთგვარად ევროპული გადასახლებაც იყო.

1

Share this post


Link to post
Share on other sites
კაი ინფორმაციაა. ჯიგარ.

ზოგადად მე ამ ლაშქორბებს არა რელიგიურ არამედ სუფთა ავნტიურისულ ომებად ვთვლი. რელიგია ავად ხმიანდება როცა მაგალითად სახეზე გვაქ რომ იერუსალიმის აღებისას მოსახლეობის სისხლი ცხენის მუხლამდე იდგაო, და ეს ქრისტიანმა ჯვაროსნებმა ქნეს.

იყვნენ ფანატიკოსები მაგრამ განსაკუთრებით პივრელი ლაშქორბა იყო ქაოსური, არაორგანიზებული და ერთგვარად ევროპული გადასახლებაც იყო.

მოსახლეობის რწმენას გააჩნია. არა მგონია ეგ სისხლი ქრისტიანების ყოფილიყოს. მაშინდელ იერუსალიმში ქრისტიანები იმდენად ცოტანი იყვნენ დარჩენილები რომ ცხენის მუხლამდე ვერ გაქაჩავდნენ. რაც შეეხება არაქრისტიანებს და მათ სისხლს, ჯვაროსნული ლაშქრობაც ხომ მაგისათვის მოაწყვეს.

მთავარი ამოცანა სავაჭრო გზების გაკონტროლება იყო და არა მარტო აღმოსავლეთ ხმელთაშუაზღვისპირეთში. ამისათვის ჯვაროსნებმა რამდენიმე გემი დაშლილი სახით ჩაიტანეს ვირზე აკიდებული და აკაბას ყურეში ააწყვეს . მეკობრეობდნენ კიდევაც წითელ ზღვაზე, სანამ სალდინმა დედა არ უტირა.

0

Share this post


Link to post
Share on other sites

მე არ მიყვარს ჯვაროსნები.. ჯვარს ამოფარებული ბარბაროსები იყვნენ.. ჩათლახი რომის პაპიდან დაწყებული ბოლო რაინდით დამთავრებული

1

Share this post


Link to post
Share on other sites

chibukha

სწორედ მაგას ვამბობ.

არარელიგიური მიზნები იყო უფრო. ანდა რელიგიურს ამოფარებული.

სავაჭრო ძIრითადად.

ვინ იყვნენ რაინდები? უმცროსი მემკიდრე მემამულეებისა რომელთაც ცხენის მეტი ანდერძად არაფერი დაუტოვეს, ხელმოცარული ავანტიურისტები და ბრბო.

არაქრისტიანების სისხლი იყო იქ დაღვრილი(ებრაელებისა და მუსლიმებისა) მაგრამ ეს ბარბაროსობა იყო , იგივე სალადინმა სამაგიერო არ გადაიხადა . ნუ არც მუსლიმები აკლებდნენ.

0

Share this post


Link to post
Share on other sites
chibukha

სწორედ მაგას ვამბობ.

არარელიგიური მიზნები იყო უფრო. ანდა რელიგიურს ამოფარებული.

სავაჭრო ძIრითადად.

ვინ იყვნენ რაინდები? უმცროსი მემკიდრე მემამულეებისა რომელთაც ცხენის მეტი ანდერძად არაფერი დაუტოვეს, ხელმოცარული ავანტიურისტები და ბრბო.

არაქრისტიანების სისხლი იყო იქ დაღვრილი(ებრაელებისა და მუსლიმებისა) მაგრამ ეს ბარბაროსობა იყო , იგივე სალადინმა სამაგიერო არ გადაიხადა . ნუ არც მუსლიმები აკლებდნენ.

სალადინი და მისი რაინდული ბუნება ცალკე თემაა :D

0

Share this post


Link to post
Share on other sites

სალ ად დინი მაგარი კაცი იყო

0

Share this post


Link to post
Share on other sites

ბიზნეს გარიგებას უფრო გავს, რომის "პაპს" და "ჯვაროსნებს" შორის

0

Share this post


Link to post
Share on other sites

ჯვაროსნული ლაშქრობები უპრო პირად სიმდიდრეზე მისწრაპება იყო ვიდრე რელიგიის გავრცელება.აღსანიშნავია,შეუი

0

Share this post


Link to post
Share on other sites
ჯვაროსნული ლაშქრობები უპრო პირად სიმდიდრეზე მისწრაპება იყო ვიდრე რელიგიის გავრცელება.აღსანიშნავია,შეუი

??რაღებელი გლეხთა ბრბოები რომლებიც ისევ ევროპაში იქნენ განადგურებულნი სოპლებზე თავდასხმებისა და ძარცვისათვის.ასე რომ კათოლიკური სამყაროს სხვა ლაქებთან ერთად ესეც დიდი ლაქაა მათ ისტორიაში.

მინდა დაძინო რომ ყოველგვარ უარყოპითთაბ ერთად ამ ლაშქრობებს დადებითი მხარეებიც გააჩნდა,მაგალითად:ამ პერიოდში მოხდა სხვადასხვა კულტურების აღმოჩენა,სავაჭრო ქსელის გაპართოება,ადამიანის ჩამოყალიბებაში ამ ყველაპერმა დიდი როლი შეასრულა.ასე რომ ნუ დავუკარგავთ რომის პაპებს ამ 'საშთამომავლო საქმეს':)))))))))))))))))))))))

დადებითი? ეგ დაღუპულებს კითხე, ისინი გეტყვიან როგორი დადებითი იყო. ალბათ გაუხარდებათ, რომ მთლათ უაზროდ არ დაღუპულან :D

ომში მხოლოდ ერთი რამაა დადებითი (თუ ამას დადებითი ჰქვია): ტექნიკის განვითარებას უწყობს ხელს.

0

Share this post


Link to post
Share on other sites

ჯვაროსნული ომები იყო დასავლეთ ევროპული ქრისტიანული ერის რელიგიურად და ეკონომიურად მოტივირებული ომები. საფუძველი ჩაეყარა მეთერთმეტე საუკუნის დასაწყისში, როცა ბიზანტიის კეისარმა, ალექსი I კომნენოსმა, სელჩუკების წინააღმდეგ ბრძოლაში დახმარებისათვის მიმართა ევროპას. ამას მოჰყვა რომის პაპის ურბან II-ის გადაწყვეტილება, რომელიც 1095 წელს წმინდა მიწის, იერუსალიმის, ურწმუნოთა ხელიდან გათავისუფლებას მოითხოვდა.

0

Share this post


Link to post
Share on other sites

მეორე ჯვაროსნული ლაშქრობა (1145–1149) — ჯვაროსნების მეორე ლაშქრობა ევროპიდან, რომელიც 1145 წელს დაიწყო, წინა წელს ედესას დაცემის გამო. ედესა პირველი სამთავრო იყო შექმნილი პირველი ჯვაროსნული ლაშქრობის შედეგად (1095-1099) და ასევე პირველი, რომელიც დაეცა. მეორე ლაშქრობა პაპმა ევგენი III-მ გამოაცხადა, და ასევე პირველი ლაშქრობა იყო, რომელსაც ევროპელი მეფეები ხელმძღვანელობდნენ, კერძოდ, ლუი VII (საფრანგეთი) და კონრად III (გერმანია), რამდენიმე სხვა ევროპელი დიდგვაროვანის დახმარებით. ორი მეფის არმიამ დამოუკიდებლად გადაჭრა ევროპა და ოდნავ შეფერხდა ბიზანტიის იმპერატორი მანუელ I კომნენუსის მიერ; ბიზანტიის ტერიტორიის გადაჭრის შემდეგ, ორივე არმია დამოუკიდებლად დაამარცხეს თურქ-სელჩუკებმა. ლუიმ და კონრადმა მათი არმიების ნარჩენებით იერუსალიმში ჩასვლა მოახერხეს და , 1148 წელს, დამასკოზე უშედეგო იერიში მიიტანეს. ეს ლაშქრობა დიდი წარუმატებლობა იყო ჯვაროსნებისთვის და დიდი გამარჯვება მაჰმადიანებისთვის. მას შედეგად იერუსალიმის დაცემა და XII საუკუნეში მესამე ჯვაროსნული ლაშქრობა მოჰყვა.

0

Share this post


Link to post
Share on other sites

თავიდან მატ მართლა ამოძრავებდატ რელიგიური სულისკვეთება და მათი მიზანი იყო ქრისტეს საფლავის ურჯულოთა ხელისგან განთავისუფლება, მაგრამ როცა მათ ძარცვა-გლეჯაშ "გაუსინჯეს გემმო", მოეწონათ რომ დიდი ნადავლი დარჩათ, ისინი ამის შემდეგ ისეთი სისასტიკით ხოცავდნენ ქრისტიანებს, ეს "ურჯულოთაც" უკვირდათ.

0

Share this post


Link to post
Share on other sites
ჯვაროსნული ომები იყო დასავლეთ ევროპული ქრისტიანული ერის რელიგიურად და ეკონომიურად მოტივირებული ომები. საფუძველი ჩაეყარა მეთერთმეტე საუკუნის დასაწყისში, როცა ბიზანტიის კეისარმა, ალექსი I კომნენოსმა, სელჩუკების წინააღმდეგ ბრძოლაში დახმარებისათვის მიმართა ევროპას. ამას მოჰყვა რომის პაპის ურბან II-ის გადაწყვეტილება, რომელიც 1095 წელს წმინდა მიწის, იერუსალიმის, ურწმუნოთა ხელიდან გათავისუფლებას მოითხოვდა.

მოგვიანებით "ჯვაროსნებმა" არც ბიზანტია დატოვეს ხელუხლებელი, მხეცებივით დაარბიეს კონსტანტინეპოლი. 1453 წელს როცა ოსმალები მიადგნენ ქალაქის გალავანს ბევრმა ბერძენმა განაცხადა, რომ პაპის ტიარის ნახვას სულთანის ჩალმის დანახვა ერჩივნათ ქალაქში

0

Share this post


Link to post
Share on other sites

მეც ვუერთდები იმ აზრს რომ რელიგია მხოლოდ საბაბი იყო, ძირითადი მასსა ჯვაროსნულ ლაშქრობაში გასაძარცვად წავიდა, თუმცა საინტერესოა რა უნდოდათ იქ ტამპლიერებს, ამბობენ რომ რაგაცას ეძებდნენ, რაც საიდუმლოდ დარჩა.

ბიზანტიაც ატარებდა ძალიან დამპალ პოლიტიკას მთელი თავისი ისტორიის მანძილზე. როგორც ვიცი ის რომ ჯვაროსნებმა დაარბიეს კონსტანტინოპოლი ვენეციელების ნაჩალიჩარია, რომლებიც მათი გადაადგილებით იყვნენ დაკავებულნი და მაგით დიდ ფულს შოულობდნენ

0

Share this post


Link to post
Share on other sites
მეც ვუერთდები იმ აზრს რომ რელიგია მხოლოდ საბაბი იყო, ძირითადი მასსა ჯვაროსნულ ლაშქრობაში გასაძარცვად წავიდა, თუმცა საინტერესოა რა უნდოდათ იქ ტამპლიერებს, ამბობენ რომ რაგაცას ეძებდნენ, რაც საიდუმლოდ დარჩა.

ტამპლიერების ორდენი შეიქმნა 1119 წელს, პირველი ჯვაროსნული ლაშქრობის მერე. ასე რომ საიდუმლო მანდ არაფერია

0

Share this post


Link to post
Share on other sites

ტამპლიერები თავიდან წმინდა გრაალს ეძებდენ და მართლა მაგარი ორდენი იყო , მარა მერე გაუტკბათ ძალაუფლება ,გაირყვნა ორდენი,თან რომის პაპს დაეჯახენ და იმანაც ერეტიკოსებად გამოაცხადა ყველა,დაერივნენ და დახოცეს ყველა ტამპლიერი.(მარა მტლიანად ვერ გაანადგურეს და ეხლა მაგატ როგორც ვიცი მასონები ქვიათ.მგონი ეგრეა)

0

Share this post


Link to post
Share on other sites

giorgi7

გაირყვნა ორდენი,თან რომის პაპს დაეჯახენ და იმანაც ერეტიკოსებად გამოაცხადა ყველა,დაერივნენ და დახოცეს ყველა ტამპლიერი.(
გაანადგურეს და ეხლა მაგატ როგორც ვიცი მასონები ქვიათ.მგონი ეგრეა)

ვუიმე.. ვუიმე და მერე ფილიპე ლამაზი? ეგ არაფერ შუაში იყო? :D

და რატომ კაცო ეს "მასონები", რა შუაში არიან ტამპლიერებთან... ღმერთმანი...

0

Share this post


Link to post
Share on other sites
giorgi7

ვუიმე.. ვუიმე და მერე ფილიპე ლამაზი? ეგ არაფერ შუაში იყო? :D

და რატომ კაცო ეს "მასონები", რა შუაში არიან ტამპლიერებთან... ღმერთმანი...

"ეროვნული საგანძურის" ბრალია. კინოს თაობა :D

0

Share this post


Link to post
Share on other sites

მე არ მიყვარს ჯვაროსნები.. ჯვარს ამოფარებული ბარბაროსები იყვნენ.. ჩათლახი რომის პაპიდან დაწყებული ბოლო რაინდით დამთავრებული

:45:

0

Share this post


Link to post
Share on other sites

კაი ტო ბოლო ლაშქრობებზე უკვე გაჰქონდათ მთელი ხალხის ქონება :D რა ჯვაროსნები ერთი იერუსალიმი დააბრუნეს მეტი რა გააკეთეს გააღარიბეს ხალხი :D

0

Share this post


Link to post
Share on other sites

NACIONAL WARRIOR

ჯვარს ამოფარებული ბარბაროსები იყვნენ.. ჩათლახი რომის პაპიდან დაწყებული ბოლო რაინდით დამთავრებული

ყველა არა რა თქმა უნდა, ბევრი იყო მანდ დაბოლებული )

რა თქმა უნდა რომის პაპი მართლა შენი ტქმის არ იყოს ცატლახი იყო )

giorgi7

მარა მერე გაუტკბათ ძალაუფლება ,გაირყვნა ორდენი,თან რომის პაპს დაეჯახენ

ნწუ, არ იყო მასე... რომის პაპს კი არა ფილიპე ლამაზს დაეჯახნენ, ეგ დაეჯახათ უფრო სწორად :D მაგ დროს ევროპას ფინანსურად უჭირდათ ტამპლიერები კი უზომოდ მდიდრებეი იყვნენ...რომის პაპს არ უნდოდა მათი დაშლა, უბრალოდ დანიშნული იყო ფილიპეს ლობირებით....და ფილიპეს წინააღმდეგ ვერ წავიდოდა .... რამოდენიმეჯერ რომის პაპმა სპეციალურად წამოიწყო პაპის გამოძიება მაგრამ რატომღაც ამ გამოძიების დროს ტამპლიერები არ უარყოფდნენ დანაშაულს....რატო კაცმა არ იცის...

რამოდენიმე წლის წინ კი ვაბშე დოკუმენტი იპოვეს სადაც წერია, რომ პაპმა უდანაშაულოდ სცნო ყველა ტამპლიერი მათ შორის დე მოლეც...

kevana

და რატომ კაცო ეს "მასონები", რა შუაში არიან ტამპლიერებთან... ღმერთმანი...

მასონებს რაც შეეხებათ არის ასეთი ვერსია ერთი...

მასონი თვითონ სიტყვა ნიშნავს ქვის მთლელს....ყველა ტამპლიერს ყავდა პირადი მსახურები რომლებიც ტან დაყვებოდნენ ლაშქრობებში , იარაღი დაჰქონდატ მათთვის და ცხენებს უვლიდნენ და ასევე ყავდათ მუშები, რომლებიც აშენებდნენ ტამპლიერებისთვის სასახლეებს, ქვისგან რა ტქმა უნდა....როდესაც 13პარასკევს ყველა ტამპლიერი დაიჭირეს მათი ფული და სიმდიდრე დანუ წმინდა გრაალი თუ არსებობდა ასეთი ვერ იპოვეს...ხოდა არის ვერსია რომ ტამპლიერები როგორღაც გააფრთხილეს, რაზეც მეტყველებს დაკარგული სიმდიდრე და სწორედ მსახურებმა და მუშებმა გაზიდეს ეს სიმდიდრე ჯერ შოტლანდიაში და შემდგომ ნაწილი გადავიდა ამერიკაში, მათი შთამომავლები...კოლუმბის ყველა გემზე უკლებლივ ტამპლიერების ჯვარია გამოსახული, აფრებზე რა...ხოდა ის მუშები-მასონები-ქვის მთლელები მათი შტამომავლები იყვნენ პირველი ევროპელ-ამერიკელები...

ნუ ეს რა ტქმა უნდა ერთ-ერთი ვერსიაა უბრალოდ...სინამდვილში რა იყო საინტერესოა....

0

Share this post


Link to post
Share on other sites

NACIONAL WARRIOR

სალ ად დინი მაგარი კაცი იყო

ბევრად უფრო მაგარი კაცი იყო ლომ გული, რიცარდი, სალაჰ ადინის ღამის კოშმარი :D

138514818512f797955.jpg

0

Share this post


Link to post
Share on other sites

ჯვაროსნული ლაშქრობები ერთ-ერთი უმნიშველოვანესი ფაქტია საერთო ევროპული იდენტურობისთვის

0

Share this post


Link to post
Share on other sites

და რა მაინტერესებს ასსასინები მარტო მუსიმები იყვნენ თუ ქრისტიანებიც?

0

Share this post


Link to post
Share on other sites
You are commenting as a guest. If you have an account, please sign in.
Reply to this topic...

×   You have pasted content with formatting.   Remove formatting