Sign in to follow this  
Followers 0

ანტონ სუროჟელი მიტროპოლიტი სიყვარულის საიდუმლო საუბარი ქრისტიანულ ქორწინებაზე!

1 post in this topic

ქორწინება სასწაულია დედამიწაზე. სამყაროში, სადაც ყველა და ყველაფერი განცალკევებისკენ მიილტვის, ქორწინება არის ადგილი, სადაც ორი ადამიანი ურთიერთსიყვარულით უკავშირდება ერთმანეთს. ესაა ადგილი, სადაც განხეთქილება თავდება და იწყება ერთობლივი ცხოვრების ხორცშესხმა. ამაში მდგომარეობს ადამიანურ ურთიერთობათა ყველაზე დიდი სასწაული: უცბად ორნი ერთ პიროვნებად იქცევიან, ორი პირი ურთიერთსიყვარულით და ერთმანეთის ბოლომდე მიღებით რაღაცით უფრო მეტი აღმოჩნდება, ვიდრე უბრალო წყვილი, ორი ადამიანი ერთ მთლიანობად იქცევა.
ამაზე ყოველ ადამიანს ჰმართებს დაფიქრება. ცალკე ცხოვრება მტანჯველია, მძიმეა, მაგრამ ამავე დროს, რაღაცით ადვილია და ჩვეულებრივი. ადამიანთა ინტერესები, გემოვნება განსხვავებულია, და ამიტომ ძალზე ადვილია, საკუთარ თავს უთხრა: მინდა იმით ვიცხოვრო, რაც მაინტერესებს. ზოგი მოგებისთვის ცხოვრობს, ზოგი - კულტურისთვის, ზოგი იდეალს ეძებს, მე კი თვითკმაყოფილი ერთეული ვარ, საკუთარი თავიც მყოფნის... და აი აქედან იწყება საზოგადოების, კაცობრიობის დაქსაქსვა. საბოლოო ჯამში, არაფერი რჩება იმ საოცარი, სასწაულებრივი ერთობისაგან, რაც შეიძლებოდა, რომ ადამიანთა შორის ყოფილიყო. ქორწინება კი, როგორც უკვე ვთქვი, არის ერთობის აღდგენის სასწაული იქ, სადაც მისი აღდგენა ადამიანური ძალით შეუძლებელია.
სიყვარული საოცარი გრძნობაა, მაგრამ იგი არ არის მარტო გრძნობა, არამედ ესაა ადამიანის მთელი არსების მდგომარეობა. სიყვარული იმ მომენტში იწყება, როდესაც ჩემს წინ დავინახავ ადამიანს და ჩავწვდები მის სიღრმეს, როდესაც უეცრად დავინახავ მთელ მის არსს. რა თქმა უნდა, როდესაც ვამბობ: „ვხედავ“, ეს ნიშნავს არა იმას, რომ „ვწვდები გონებით“ ან „ვხედავ თვალებით“, არამედ - „ვწვდები მთელი ჩემი არსებით“. იგი შეიძლება შევადაროთ, მაგალითად, მუსიკის, ბუნების, ხელოვნების ნაწარმოების მშვენიერებით გამოწვეულ განცდას, როდესაც ვდგავარ მის წინაშე გაოცებული, დადუმებული და აღვიქვამ მხოლოდ იმას, რაც ჩემს წინაშეა და არანაირი სიტყვით არ ძალმიძს ამის გამოთქმა, არა თუ ამოძახილით: „ღმერთო ჩემო!, რა მშვენიერია!..“ ადამიანის სიყვარულის საიდუმლო იმ მომენტში იწყება, როდესაც ვუმზერთ მას მისი ფლობის სურვილის გარეშე, მასზე ძალაუფლების ქონის სურვილის გარეშე, მისი ნიჭიერების ან მისი პიროვნების რაიმე გზით გამოყენების სურვილის გარეშე, - მხოლოდ ვუმზერთ და ვოცდებით იმ მშვენიერებით, რომელიც ჩვენს წინაშე იშლება.
წმინდა წერილში ქორწინება წარმოგვიდგება უდიდესი სიხარულის, უკიდურესი სისავსის გამოხატულებად. ეს არის არა დამშვიდების, არამედ სიხარულისა და სიყვარულის ზეიმის სისავსე. მისი ყველაზე სრულყოფილი სახე მოცემულია ე.წ. კრავის (სახე აღებულია იოანე ღვთისმეტყველის გამოცხადებათა წიგნიდან (გამოცხ. 19, 7), სადაც იგი აღნიშნავს მორწმუნეთა საბოლოო შეერთებას ქრისტესთან ცათა სასუფეველში) ქორწინებაში, ე.ი. შეერთებაში, სიხარულში შეხვედრისა უფალთან, რომელიც განკაცდა, რომელმაც მთელი თავისი სიცოცხლე, მთელი თავისი ყოფა შესწირა ქვეყანას, - ქმნილებასთან: როდესაც უკვე ყველაფერი დამთავრებულია, როდესაც აღარ არსებობს დაპირისპირებულობა, რომელსაც ღმერთი და ადამიანი საერთო ცხოვრებით არიან შეერთებულნი. და ეს არ შემოიფარგლება ადამიანით, არამედ აჭარბებს მას და მოიცავს ყოველივე არსებულს. ასე რომ მოციქულ პავლეს შეეძლო ეთქვა: „ღმერთი ყველაფერი იყოს ყოველში“ (1 კორ. 15, 28).
ამგვარად, სახე, რომელიც მოცემული გვაქვს კრავის საცოლეში - ტრაგიკული სიყვარულის სახეა; სიყვარულისა, რომელმაც გაიარა თავისი გზა ჩვენს ტრაგიკულ საწუთროში ამ ტრაგიზმის სრული შეგნებით, რომელმაც მიიღო ეს ტრაგიზმი არა როგორც არასასურველი, უარსაყოფი ტანჯვა, არამედ, როგორც მოწოდება, როგორც მონაწილეობა თავად ქვეყნიერების ბედშიც და ღვთის საიდუმლოებებშიც.
დღეს მორწმუნენი, ისევე როგორც ურწმუნონი, შეშფოთებულნი არიან ქორწინების არამყარობით და უბედურებით, რაც მოაქვს ამ არამყარობას როგორც მეუღლეთათვის, ასევე ბავშვებისთვის. ბევრია შეწუხებული ოჯახების ნგრევით და ოჯახური ცხოვრების უსიხარულობით, რაც დღეს საყოველთაოდ არის გამეფებული. ეს ხდება ნაწილობრივ იმის გამო, რომ ოდესღაც არსებული ქორწინების იდეალი ახლა ადამიანებისთვის გაუგებარი აღმოჩნდა. მრავალი ქორწინებას
განიხილავს უბრალოდ, როგორც კერძო ხელშეკრულებას. ისინი თავს გრძნობენ ცალკეულ ადამიანებად, საზოგადოების გარეშე, და ამიტომ თვლიან, რომ უფლება აქვთ ისე მოიქცნენ, როგორც სურთ.
ზოგიერთები ქორწინდებიან, უფრო ზუსტად, იწყებენ სქესობრივ ცხოვრებას იმიტომ, რომ მოსწონთ ერთმანეთი, იმიტომ რომ მათ შორის არსებობს ფიზიკური ან ფსიქოლოგიური მიზიდულობა. ქორწინებაში ისინი არ ეძებენ რაიმე მიზნის განხორციელებას, არ უნდათ რამის მიღწევა; მათ ჰგონიათ, რომ თუკი შეუძლიათ დააკმაყოფილონ ერთმანეთი ხორციელად ან ფსიქოლოგიურად, უკვე ყველაფერი მიღწეულია. ამისთვის ისინი არ ეძებენ არც ღვთის კურთხევას, არც იმას, რომ ჩაერთონ ადამიანთა საზოგადოებაში და შეიტანონ მასში რაღაც ახალი.
სხვანი ეძებენ ქორწინებას, რადგან მათ შორის არის სულიერი და ხორციელი თანხმობა, მაგრამ ამავე დროს არის რაღაც საერთო იდეალიც. მათ სურთ იდგნენ არა პირისპირ, არამედ მხარდამხარ, არ სურთ გაატარონ ცხოვრება მხოლოდ ურთიერთჭვრეტასა და ურთიერთდაკმაყოფილებაში, სურთ ერთად იცხოვრონ და შექმნან ცხოვრება. იმის მიხედვით, თუ როგორია მათი მრწამსი, ერთნი - ურწმუნონი - ააშენებენ საზოგადოებას ღმერთის გარეშე, მაგრამ მასში ეძებენ მათთვის ხელმსაწვდომ მთელ სიღრმეს ადამიანთან მიმართებაში; სხვანი - მორწმუნენი - დაიწყებენ რაღაც სხვა განზომილებების ძიებას. ზოგიერთებს სწამთ რაღაც გაურკვეველი ღვთაების, რაღაც ზეციური ძალის და, ერთი მხრივ, დაიწყებენ ამ ძალის კურთხევის, ამ ღვთაების სახელით ნათქვამი კეთილი სიტყვის ძიებას, ხოლო მეორე მხრივ, დაფიქრდებიან: როგორ შეიძლებოდა ისეთი ქორწინების განხორციელება, რომელიც იქნებოდა ადამიანზე უფრო დიდი, იმდენად დიდი, რომ გამხდარიყო ყოვლად საკაცობრიო.
ისინი, ვისაც განსაზღვრული ღმერთი სწამთ (მე ახლა ვისაუბრებ ქრისტიანის თვალთახედვით), დაიწყებენ ქორწინების განხორციელების ძიებას ისეთი ნიმუშების მიხედვით, რომლებიც მოცემული გვაქვს ქრისტიანულ ეკლესიაში: ქორწინება, როგორც ერთობა, ქორწინება, როგორც მარადიული ცხოვრების სახება. ქორწინების, როგორც ერთობის შესახებ, მე უკვე აღვნიშნე. გარდა ამისა, ქორწინებაში არის მარადიული განზომილება, რომელიც, შესაძლოა, ყველაზე უკეთ გამოხატა ფრანგმა მწერალმა გაბრიელ მარსელმა. იგი წერს: „უთხრა ადამიანს: „მე შენ მიყვარხარ“ - იგივეა, რაც უთხრა მას: „შენ მარად იცოცხლებ, არასოდეს არ მოკვდები“.
ქორწინებაზე, ცოლ-ქმრულ ურთიერთობებზე საუბრის დროს მე ვახსენე, რომ გარდა სიყვარულისა, ე.ი. ერთი ადამიანის მეორისადმი ალერსიანი, მგზნებარე და ჩუმი ლტოლვისა, ამ ურთიერთობებს ახასიათებს აგრეთვე რწმენაც. დაწინდვის მსახურების დასაწყისში ჩვენ ვლოცულობთ იმისთვის, რომ უფალმა, ვინც ჯვრისწერას აპირებს, გამოუგზავნოს არა მარტო ურთიერთსიყვარული - სრულყოფილი, მშვიდი, არა მარტო მისი მეოხება, არამედ თანამოაზრეობა და მტკიცე რწმენაც და, რასაკვირველია, პირველი აზრი, რაც მორწმუნეს თავში გაუელვებს, არის შემდეგი: „მოგვეცი, უფალო, მტკიცე რწმენა შენდამი, და მაშინ ყველაფერი კარგად იქნება...“
0

Share this post


Link to post
Share on other sites
You are commenting as a guest. If you have an account, please sign in.
Reply to this topic...

×   You have pasted content with formatting.   Remove formatting

Sign in to follow this  
Followers 0